Znikąd donikąd Tylko dwa słowa A jakie przestrzenie Że nawet nie trącą się swoimi bokami Tysiąclecie z tysiącleciem

Znikąd donikąd

Tylko dwa słowa

A jakie przestrzenie

Że nawet 

Nie trącą się 
Swoimi   bokami

Tysiąclecie z Tysiącleciem
Chociażby przez 
Jedno mgnienie
Przez jeden dzień 

Blog
Ostatni Polscy Mohikanie

I Poeto i Rzeźbiarzu

A Ty z tą swoją misją

 








To do kogo

Słucha Ciebie

Twoje echo

I rad z tego

Jakże jesteś

Że dziś Ciebie

Jeszcze słucha

Chociaż Twoje

Własne echo

Biegnące za Tobą

Krok w krok

W każdym kamieniu

I w każdym starodrzewie

Ale tu przecież

Ulica Mariacka

Która w czas

Jarmarku Świętego Dominika

Królowa Ulic

Większa 

Niż cały Gdańsk

Miasto Rzeźb i Obrazów

Miasto Bursztynników

A Ty tu nagle

W swojej Pracowni

Która już liczy

Trzydzieści lat

Tak samotnie trwasz

Nawet nie udając

Bosmana na mostku

By całej załodze

Móc w porę zwiastować

Dobry pomyślny wiatr

Zamykasz drzwi od ulicy

Właśnie od Ulicy Mariackiej

Bo w Twojej Pracowni

Już bardziej

Pewnym głosem

Mówią Twoje rzeźby

Milczące jak zawsze

Po wszystek 

Czas przeszły

I po wszystek czas przyszły

Popatrz na Twoim Przedprożu

O które walczyłeś

Tyle pełnych lat

W dobie uznania

I szacunku

W Dniu Twojego Jubileuszu

Wszystkie Twoje Lata

Nagle zatrzymały się

Na Twoim Progu

I nie jest w stanie ruszyć ich

Nawet ów chłodny

Marcowy wiatr

Który tu przybył

Wprost znad Zatoki
Aż po Sopot
Po Gdynię
Po Hel 

By z Tobą być

By przy Tobie trwać

Czyniąc zadość

Za wszystkie

Wydarzenia i chwile

Które bez jego udziału

Sprawiły Tobie

Choć tę symboliczną

Satysfakcję i radość

Że jesteś 
Królem

Jesteś Królem

Dla siebie sam 

W tym jednym wielkim

Wielkomiejskim Gdańskim

Milczeniu

I nawet to potwierdza Dzisiaj

Twoje stare lustro

Że jesteś artystą

Całą gębą

To świat dookoła Ciebie

Tak dziwnie Skarłowaciał

Że nawet nikt

Nie zaprotestuje

Jeśli w przypływie

Poczucia odwagi

Nawet pełnym głosem

Nazwałbyś go 

Po prostu

Nie ogromnym miastem

A zwyczajnym karłem

I tak by już chyba zostało

Nawet do końca świata

A może nawet

I ten jeden dzień dłużej

I jeszcze tak dużo

Powiedzieć pragniesz

Do swoich rzeźb

Z których każda

Jakże jest Tobą

Pozwalając na to spełnienie się

I w Rzeczywistości

I poza Rzeczywistością

Którą próbujesz

Choć telepatycznie

Przejrzeć na wskroś

Ale każda z nich

Z każdym rokiem

Sięga coraz dalej i dalej

Poza dziesięć lat

Poza dwadzieścia lat

Poza trzydzieści lat

I tak aż poza

Kolejny i kolejny 

Enty wiek

W Twojej Pracowni

Która już ma za sobą

Prawie 

Jedną trzecią wieku

Nawet Twoje 

Kamienne rzeźby

Nabrały ludzkich cech

Skąd więc te słowa

Że Twój świat nagle

Daleki chłodny

Gdzieś z głębi kamienia

A i Ty taki daleki

Taki zamknięty w sobie

Że prawie wszystkiemu

I każdemu

Obcy

Czyżbyś zamierzał

Prześcignąć samego

Alberta Camusa

Mistrzu Pędzla 
Poeto  
I Rzeźbiarzu

Co z tą Twoją Misją

Czyżby na półmetku

Tej dziwnej drogi

Znikąd donikąd

Tylko dwa słowa

A jakie przestrzenie

Że nawet 
Nie trącą się 
Swoimi bokami

Tysiąclecie 

Z Tysiącleciem
Chociażby 
Przez jedno mgnienie
Przez jeden dzień 

Słowo komentarza

Janusz Dembowski, absolwent Liceum Plastycznego, (ukończył Wydział Rzeźby) im. Antoniego Kenara w Zakopanem w 1974 oraz   Wydziału Malarstwa, Rzeźby i Grafiki w Gdańskiej PWSSP - malarz, rzeźbiarz i poeta. Niezawodny tłumacz Duszy Kamienia i Starodrzewia, zwłaszcza Czarnego Dębu
i jednocześnie jakże mocno  zasłuchany w szum Wieków i Tysiącleci, który to szum jest mową całych epok - od najbardziej zamierzchłych kultur i cywilizacji aż po dzień dzisiejszy. Pracownia Autorska przy Ulicy Mariackiej  11 w Gdańsku, to Alfa i Omega i  Westerplatte - Człowieka - Artysty,  jakże cenionego w Polsce i poza granicami Mistrza Pędzla, Dłuta, a także i Pióra.
W tym roku 23 marca przypadł jubileusz 30-lecia istnienia i bogatej działalności tej Nadzwyczajnej Gdańskiej Placówki - Autorskiego Credo Janusza Dembowskiego. Zatem Czcigodny Jubilacie: Sto Sto Sto i Sto po Sto Lat - w Szczęściu po same brzegi.  Każdemu, kto Ciebie w Pracowni odwiedzi , potrafisz przeznaczyć swoje kolejne Pięć Minut , które czasem i kilka godzin trwa. I ja wychodzę z owej jubileuszowej audiencji w przekonaniu, że jesteś Człowiekiem i Pasji i Profesji...Wprawdzie kończyłeś różne akademie artyzmu i sztuki, ale z talentem to już daleko wcześniej na ten świat przyszedłeś, co potwierdza także po Twoim fachu Twój Dobry Druh - Dariusz Korytkowski.

Ilustracje

Janusz Dembowski
Archiwum Internetowe

Stanisław J. Zieliński

Tekst

Stanisław J. Zieliński

28.03.2018