Buty także pragną wiosny swojej wiosny
Pragną
Wiosny
Swojej
Wiosny
Buty
także pragną Wiosny
Swojej
Wiosny
I
dotyku
I
głaskania
I
pamięci
Stałej
troski
Blog: Ostatni Polscy Mohikanie
Blog: Ostatni Polscy Mohikanie
Popatrz
jakie są Życzliwe
Zawsze
gotowe
Gotowe
do każdej
Do
każdej
Twojej
Drogi
Stać
gdzieś w kącie
Zagubione
Zapomniane
Nie
wyrzucaj ich
Na
śmietnik
Daj
im szansę
W
Gdyni jest klinika
Każdy
but jest tutaj
Pacjent
Ma
diagnozę
I
zastrzyki
I
kroplówkę
I
tak długo
Na
kuracji
Aż
poczuje w sobie
Wiosnę
I
znów blask
I
szlif
I
połysk
Nie
dowierzasz
Że
tak można
A
to wszystko
Jest
dla Ciebie
By
iść z Tobą
W każdą drogę
Twój
but stary
Jakże
znów
Wyzwaniu
sprostał
Wszystkie
Twoje
Przypomina
Z
łezką w oku
I
znów jesteś
Orzeł
sokół
I
nie to że biegniesz
Ale fruniesz
Całą drogą
Leśną ścieżką
I
kłopotów
Nie masz żadnych
Bo
dla buta weterana
Jakże
nadal
Wszystko
Proste
Jak
ma przylgnąć
Do
Twojej stopy
By
troskliwie
I
serdecznie
Móc
otulić
Twoją
stopę
Nie
wyrzucaj
Starych
butów
Ale
daj każdemu
Szansę
Tyle
dróg
Przemierzył
z Tobą
Przenigdy
By
w głębokim
Zapomnieniu
Dogorywał
Twój
Przyjaciel
Buty
także
Pragną
Wiosny
Swojej
Wiosny
I
dotyku
I
głaskania
I
pamięci
Zawsze
gotowe
Do
każdej
Do
każdej
Twojej
Drogi
Ilustracje
Van Gogh
Archiwum Internetowe
Stanisław
J. Zieliński
Tekst
Stanisław J. Zieliński
19.04.2018

























Komentarze
Prześlij komentarz